Droomeiland

Op nieuwjaarsdag maakten we een eilandentocht met een boot. Frans raakte gecharmeerd van bungalowtjes waar mensen op hun balkonnetje aan het strand zaten. Hij wilde ook een overnachting op een eiland. Dus boeken we in Pak Bara een boot naar het eiland Koh Lipe. Accommodatie genoeg volgens de vrouw van het boekingsbureau. We laten onze fietsen met een deel van onze bagage bij haar achter. We betalen om op de pier te mogen komen en bij aankomst van de ferry aan een drijvend platform voor de kust van het koraaleilandje van slechts een kilometer lang moeten we overstappen op een longtailboat waarvoor we ook weer taxigeld moeten betalen. Met een kaartje van het eiland in de hand gaan we vanaf het hete strand in de middagzon op pad naar de zogenaamde Walking Street, waar accommodatie verkrijgbaar zou zijn. Het is nog hoogseizoen en veel accommodaties zijn al volgeboekt. Aan het strand zien we wat peperdure aanbiedingen en ik mopper dat we dit beter tevoren hadden kunnen regelen. Het idee van een bungalowtje op het strand lijkt nu een utopie. We sjouwen een bergpad op en komen voorbij 'Art Garden' een piepklein resort waar de houten bungalows gordijnen hebben van door de eigenaar bedrukte batikdoeken. De tuin ziet er leuk uit en de aardige jongeman, die ons in goed Engels te woord staat, vertelt ons dat de laatste bungalow weliswaar gereserveerd is, maar dat de mensen nog niet zijn komen opdagen. Over vijf minuten kan hij weten of we de bungalow (zeer aardige prijs) kunnen huren. En dan blijkt de bungalow toch bezet te worden. Inmiddels hebben we een glas ijswater aangeboden gekregen van de oorspronkelijk Argentijnse man, die de helft van het jaar op Ibiza woont en in het hoogseizoen zijn vriend in Thailand helpt op het resortje. Hij heeft nog een andere suggestie voor ons, vlakbij en dichterbij het strand. Als we aarzelen, omdat we ertegen opzien voor niets weer berg af en berg op te moeten gaat hij bellen, zegt hij. Intussen maken we kennis met zijn Russische vriendin, opgegroeid in Griekenland en Engeland en 5 weken geleden in Bangkok bevallen van een zoontje, dat ze ons trots toont. Sinds onze kleindochter Gieske geboren is hebben wij veel belangstelling voor alles wat baby is. Als hij even later terugkomt is hij al op het resort geweest en er is één bungalow vrij, goedkoper maar eenvoudiger dan bij hem, maar wel óp het strand. We moeten snel zijn want wie eerst komt eerst maalt. Al pratend loopt hij met ons mee. Wat een aardigheid weer. Het bungalowtje is heel basic, een matras met muskietennet, een fan, wastafel, koude douche, toilet met emmer en pannetje én een balkon aan het strand en de aquamarijnkleurige zee. We boeken twee nachten. Het is een echte droombaai aan de sunsetkant van het eiland. Wit strand, zon als je wil, maar dat wil ik hier niet, en ook schaduw van mooie tropische bomen. Een restaurantje op 40 meter, ook aan het strand. Heerlijk om hier te zitten, te mijmeren en de zon te zien ondergaan. We zwemmen, douchen en wandelen naar Walking Street, een zanderig steegje, waar hèt gebeurt. Restaurantjes met westers ontbijt, dure minimartjes en toeristische winkeltjes. Baguette met kaas en terug naar ons huisje aan de rustige kant van het eiland. Beetje lezen in de NRC op onze Ipad en Iphone, discussiëren over artikelen uit de krant, nog eens zwemmen, lunchen, kijken naar de houten vissersboten die enkele enorme zwaardvissen op de wal brengen, die vervolgens op de barbecue op het strand worden geroosterd en waar je 's avonds in het restaurant een part van kunt bestellen.

Dit moet toch het ultieme geluksgevoel geven. Loom zitten op je eigen terras met uitzicht op een Bountystrand, eten en drinken binnen handbereik, boeken en krant. We genieten er ook echt van, maar na twee dagen vind ik het toch wel genoeg. Ik wil fietsen. Op naar het zuiden, naar Maleisië.

Ons bungalowtje op de achtergrond.

2014

De tijd rondom kerst en nieuwjaar is het hoogseizoen in Thailand, ook voor de Thai, die rondom Nieuwjaar enkele dagen vrijaf hebben. Dat betekent dat het gemak waarmee we tot nu toe een verblijf vonden, wat moeilijker en ook prijziger is geworden. In AO Luk, een niet toeristisch Thais dorp, was onze eerste keus volgeboekt. Wat overbleef was een vreselijk hotel. Onpersoonlijk en oud. De lakens waren schoon en de handdoeken weliswaar versleten, maar ook schoon, maar onze kamer was ongezellig en slecht onderhouden. Uit frustratie aten we een pizza in een aardig aangekleed koffietentje. Dat is tegen onze principes, want het Thaise eten is zo lekker, dan ga je geen pizza eten.

Met het Puttertje van Donna Tart en de jazzmuziek die Frans tevoorschijn tovert vloog de tijd toch weer om. De tocht naar AO Nang was misschien wel de mooiste tot nu toe. Heuvelachtig, karstgebergte en ten slotte de oceaan. Na enig gezoek vonden we een mooie bungalow vlakbij het hier nog vrij rustige strandleven en daar zijn we een dagje extra gebleven. In Pak Meng Beach, waar we de jaarwisseling hebben doorgebracht, vond Frans via internet tenslotte een plek in The middle of nowhere. Misschien moeten we daar blij mee zijn, want het strandgebeuren zelf blijkt één grote kermis. Oudjaar is voor een aantal Thai kennelijk met zijn allen in de file naar het strand, picknicken, veel rotzooi maken, en dan weer in de file terug. 

Voor nieuwjaarsdag hebben we via het resort een boottocht geboekt, een vier-eilandentocht. Met ruim 50 mensen op een boot, waaronder twee falang (westerlingen), wij dus. We moesten grote zwemvesten aan. De meeste Thai blijken niet te kunnen zwemmen. Bij de eerste stap waar we te water werden gelaten kregen we de opdracht onze voorganger bij het zwemvest beet te pakken. Zo gleden we de grot in. Er waren nog minstens 10 andere boten, dus zo'n 500 mensen gingen op die manier de grot binnen. Vermakelijk, maar ik geloof niet dat deze manoeuvre in Nederland de veiligheidseisen zou doorstaan. Aan het eind van de tunnel wachtte ons een door rotsen omsloten esmeraldkleurig meer met een strandje. Nadat onze camera's uit de waterdichte tas van de begeleider waren gehaald was het tijd voor de fotosessies. Sommigen wilden graag met een falang op de foto. Daarna gleden we weer terug. Alles heel gedisciplineerd en vrolijk. Vervolgens een heerlijke lunch op de boot, natuurlijk met rijst, maar met vis, kip en salades. Diverse malen werden we gewaarschuwd. Misschien is het wel allemaal te spicy voor ons. Hebben we wel al meegemaakt, maar dat was nu gelukkig niet het geval. Als snack werden tussen door stukken meloen en ananas aangeboden. Een verwendag en een bijzondere Thaise ervaring. 

Vervolgens bezoek aan een strand, een snorkeluitstapje en een eilandje waar de wand vergeven was van de vliegende honden (vleermuizen). De omgeving, grillige karstbergen die her en der oprijzen uit de oceaan, is indrukwekkend. We hadden een bijzondere nieuwjaarsdag. 

Kerstmis 2013

Vanaf zondagavond zitten we in een bamboebungalow in Nung house. Een bungalowtjein een mooie tropische tuin, waar ons onbekende vogels ons 's morgens wakker kwetteren. In het restaurant  hebben we onze eigen stamtafel met Astrid, Jude en hun vriendin Marita. 

Astrid en Jude kwamen maandagavond aan. Wij waren vorig jaar januari een paar dagen in Melbourne te gast bij hen als Warm Showershosts.  Zij zijn in april hun fietsreis begonnen. Ze zijn van zuid naar noord door Australië gefietst, daarna Indonesië, Singapore en Maleisië. We wisten dat onze paden elkaar rond kerst zouden moeten kruisen, dus boekten wij hetzelfde resort als wat zij voor de kerst hadden geboekt met hun backpackende vriendin Marita. 

Gisteren maakten Frans en ik een avontuurlijke trekking naar het meer in het Nationaal Park. Wat een avontuurlijke dag. Eerst met de boot over het prachtig blauwe, zij het kunstmatige, meer. De Thai hebben vorm en gebruik goed gecombineerd. Het aangelegde stuwmeer biedt de nodige energie en het meer behoort inmiddels tot het natuurpark. De prachtig grillig gevormde karstbergen zorgen voor een bijzonder landschap. Op het drijvende guesthouse waar we aanmeerden konden we zwemmen en kanoën . Daarna werden we verwend  met mooi geprepareerde vis, allerlei groenten en salades, meloen en ananas. Vervolgens weer op de boot naar een eiland waar we een uur door de jungle struinden naar de ingang van een grot. In die grot moesten we soms wel tot onze schouders door het water waden. In het donker met onze hoofdlampjes op, de rotsige ondergrond en de smalle tunnel werd dat helemaal spannend toen we geen grond meer onder de voeten hadden en dus moesten zwemmen. Wat was ik blij toen ik weer licht zag en we de ook niet gemakkelijke trektocht door de jungle konden voortzetten, terug naar de boot. 'S avonds een fijne praatavond met Jude, Astrid en Marita. Kerstdag begonnen met met een hardlooprondje, ontbijt, praten, wandeling, lunch en bloggen en lezen.

Wat is het leuk een wereldfietser te zijn, gelijkgestemde mensen te ontmoeten en met elkaar van gedachten te kunnen wisselen over de wereld, de politiek, onze betrokkenheid, bezorgdheid en optimisme te kunnen delen en onze persoonlijke levensgebeurtenissen uit te wisselen. We zijn nog geen pvv'r onder de fietsers tegengekomen.

Moslims vs boeddhisten

We fietsen door een mooi gebied. Hoge bergen om ons heen en een heuvelachtig fietsgebied. Ik noem de heuvels hier zacht. Ze zijn helemaal niet steil. Stijgen gaat geleidelijk, waardoor je ook van de afdalingen, die even geleidelijk gaan, langer kunt genieten. We zijn aangeland in een gemengd moslim-boeddhistisch gebied. De moskeeën zijn talrijker dan de tempels. Op vrijdagmiddag zien we veel mannen getooid in witte gewaden op weg naar het vrijdaggebed. Maar de moslimmannen bemoedigen ons met opgestoken duimen, de gesluierde vrouwen en hun kinderen zwaaien en roepen hello, zoals de boeddhisten dat doen. Ik voel evenveel tolerantie ten opzichte van ons als van de boeddhisten. Zijn wij al zó beïnvloed dat we verwachten dat het ánders zal zijn?

Moslims zijn normatiever, hebben veel regels waar ze naar moeten leven. Boeddhisten leven en laten leven lijkt het. Toch wordt dat beeld onderweg genuanceerd door westerlingen die hier leven. We ontmoeten onderweg een Amerikaan, die hier al drie jaar woont, doceert, maar gefrustreerd is geraakt door de Thaise mentaliteit. Het boeddhisme stelt in zijn ogen hier niets voor. Mensen zijn onwetend. Het onderwijs is slecht, gericht op weetjes, niet op kennis en inzicht. Mensen zijn bijgelovig, daardoor angstig en gemakkelijk te beïinvloeden. Onze Nederlandse gastheer in Laem Son National Park woont hier al 25 jaar met zijn Thaise vrouw. Hij heeft drie kinderen. In zijn dorp wonen zowel islamieten als boeddhisten, maar er is vooral wantrouwen, geen relatie. Dit is iets verbeterd door de tsunami, toen men elkaar nodig had, maar ze sturen hun kinderen naar eigen scholen en een echte onderlinge relatie is er niet. Ook hij is van mening dat de Thai onwetend zijn en daardoor erg gemakkelijk te beïnvloeden, waardoor de corruptie zijn kans grijpt en mensen die kennelijk wel slim zijn geld met geld maken...

Tijdens onze relaxuurtjes lees ik het puttertje van Donna Tartt. Ik heb haar gezien tijdens een interview in de Grote Kerk in Breda. Ik was vooral onder de indruk van haar spontane antwoorden op de vragen uit het publiek. Daarin gaf ze meer van zichzelf prijs dan tijdens het interview. Ze doet heel veel research voor haar schrijfwerk en haar beelden van de Amerikaanse culturen, de psychologische karakters, de reacties van mensen op ingrijpende gebeurtenissen, ik vind het goed onderbouwd weergegeven. En het weet ook nog te pákken. Ik lees het dus echt met plezier. 

Oversteken

 

We verlaten de oostkust en steken door naar het westen. De wegen zouden daar rustiger zijn, omdat alle doorgaand verkeer naar het zuiden via de oostzijde gaat. Met enige weemoed verlaten we de oostkust. We hebben een heerlijke fietsweek achter de rug. De ochtenden gingen we van start met een voor mij stevig ontbijt van gebakken eieren, toast met jam en koffie. Rond 08.00 starten we meestal met fietsen. Na 20 tot 30 km speelt onze cafeïnebehoefte op en gaan we op zoek naar een koffietentje. Die zijn er een aantal. Soms op verrassende plaatsen en vaak gerund door jonge vrouwen. Ze serveren alleen koffie en hebben hun tentje vaak leuk ingericht met lichtroze en blauwe houten bankjes en stoeltjes. Wij zijn toe aan een ijskoffie, want de temperatuur is inmiddels opgelopen naar zo'n 30C. Als het meezit fietsen we over beschaduwende wegen, omzoomd met kleurige bermbloemen (paars, rood, geel, wit, oranje, rose, wit) en kokospalmen, heuvelachtig, dus dan stijgt onze lichaamstemperatuur mee. Na gemiddeld zo'n 70 km en nog meer ijskoffie, fuift en salade arriveren we rond 14.00-15.00 uur in een bungalowtje pal aan zee. Zwemmen, douchen en daarna op ons beschaduwde terrasje met een biertje onze mail checken, blogje schrijven (er is overal wifi), route voor de volgende dag bekijken. Wandeling langs het strand of door het dorp en om ongeveer 18.30 uur eten. Daarna nog wat lezen en dan naar bed. Heerlijk relaxte en mooie dagen. 

Verse vis

We zien veel kleurrijke vissersbootjes, zowel op zee als in de vissershaventjes aan de oostkust. Dat beïnvloedt onze menukeuze. We houden erg van vis. We maakten in Hat Phu Noi al kennis met de krill. Diezelfde avond aten we een door mij aan een kraampje uitgekozen versgevangen vis, die vervolgens gebakken en keurig opgediend op onze tafel verscheen. De gastvrouw van ons mooie guesthouse in Ban Bang But serveerde ons vers gevangen reuze garnalen, rechtstreeks bij de visser gekocht. Ze staat wantrouwig tegenover kweekvis. We zien veel viskwekerijen onderweg. Ze vermoedt dat er te veel chemicaliën gebruikt worden. Haar reuze-garnalen, klaargemaakt op de barbecue en geserveerd met een salade met chilisaus (not too spicy voor ons) zijn een delicatesse. Frans koos tijdens onze voorlopig laatste zeekustavond het duurste recept van het menu: curry met krab (200 Baht, zo'n €5,--). De mangosalade met krab die ik voor 90 Baht bestelde was ook verrukkelijk.

Verse vis is hier, evenals bij ons, relatief duur. Het is ook behoorlijk arbeidsintensief, zelfs bij het vrij rechtstreekse proces van visser naar gebruiker dat we hier waarnemen, maar we hebben er al heerlijk van genoten. 

Ice coffee

Men neemt een beker, soms zelfs een grote plastic zak. Die gaat vol gecrushte ijsblokjes. Daarop giet men een beker koffie naar keuze : Espresso, cappuccino, latte, Thaise koffie. Een rietje erin en lékker. Op de foto heb ik de koffie al op.