Nogmaals Atherton

Gisteren zijn we door Tony en Jennifer verwend met een tochtje in hun pick-up. Ze hebben ons de hoogtepunten van de Tablelands laten zien. Kraters van het eens vulkanische gebied. Groene meren, de beroemde vijgeboom met zijn enorme luchtwortels en de geheimzinnigheid van het regenwoud.
In hun tuin voor ons appartementje staat een frangipani. De boom die naakt bloeit met lieflijke bloemetjes. Mensen die op Bali zijn geweest hebben zo'n bloemetje vast wel eens als welkom op hun hoofdkussen aangetroffen. De kale, grillige, grijswitte stammen vallen erg op in het landschap.

Wij wachten op Tony en Jennifer voor het ontbijt. Ze fietsen en zwemmen elke ochtend. Daarna gaan we de fiets weer op. Het wat druilerige weer van gisteren, drizzle noemen ze dat hier, heeft plaatsgemaakt voor een heerlijk lentezonnetje. De man zonder ziekte van Grunberg is uit en ik ben nu aan het lezen in Joke Hermsen: "Blindgangers". Een discussie over de vraag of we nu al dan niet ons brein zijn, maar dan in romanvorm.

Atherton

Al weer een hele reis achter de rug. Tijdens onze weg terug vorige week woensdag vanaf Cape Tribulation werden we overvallen door tropische regenbuien, maar dat is niet zo erg hier omdat de temperaturen hoog zijn. Toen we in Daintree Village aankwamen, waar we Dean en Anja weer zouden ontmoeten, bleek dat zij nog onderweg waren in verband met hun meerdaagse mountainbiketocht, een sponsortocht voor hartpatienten. Vergelijkbaar met de Roparun, maar wat kleinschaliger. Ze hadden wel een riviertocht voor ons geregeld. Een Cruise van een uur, waarbij de verwachting was dat we krokodillen zouden zien. Dat gebeurde niet, maar het was heerlijk na de toch weer zware fietstocht lekker te zitten en de rivier en het Tropisch Regenwoud langs te zien komen.

De afgelopen dagen waren geen lichte fietsdagen. We hadden een dag heel veel regen en een felle wind tegen. Weilanden met bruine koeien uit India. Deze gedijen in het tropische klimaat. In die weilanden ook heel veel witte reigers, die soms trots bovenop de ruggen van de koeien staan, in volkomen harmonie kennelijk.

We verlaten de kust en klimmen de Atherton Tablelands op. Prachtig landschap, maar opnieuw zwaar klimmen om de tafel (een hoogvlakte) op te komen.  Eenmaal aangekomen op de hoogvlakte proberen we het landschap te plaatsen. Vergelijkbaar met de Morvan of de Cevennen? Maar het is wel eenzaam. Het eerste 'dorp' dat we tegenkomen is niet meer dan een nederzetting, maar ze hebben een terrasje met koffie en sandwiches. De wind speelt ons parten. Het is een stormachtige wind die we pal van voren hebben en het is soms hard beuken.
We zoeken een camping in de grootste plaats op de Tablelands, Mareeba. Een lelijk dorp met in de hoofdstraat aan weerszijden winkels met schreeuwende reclameborden. De buitenwijk, waar de camping aan een rivier mooi is gelegen, is heel groots opgezet. Dat zien we hier overal. Geen nieuwbouwwijken met smalle straten, maar brede lanen en grote tuinen rondom de huizen. Als we naar een grote supermarkt lopen om boodschappen te doen voelen we ons als wandelaar bijna misplaatst. Zo klein in zo'n omgeving met brede straten die alleen bedoeld lijken te zijn voor autoverkeer.

Vrijdag 05-10 komen we aan in Atherton.Mensen hier vinden de wind ook extreem en dat stelt ons weer gerust. We gaan naar de plaatselijke fietsenmaker, want Frans heeft een gebroken spaak en daarna worden we opgehaald door Tony, onze gastheer van Warm Showers. Warme ontvangst in een leuk huis met een mooie tropische tuin en een ' Granny's appartment' een eigen appartementje in de tuin. Het wordt een heerlijke avond en vandaag nemen ze ons mee om de Tablelands te bekijken en gaan we onze route verder plannen.

Het Reef en Jungle

28 september 2012: Onze gastheer Dean laat ons een mooi stuk zien van Cairns. De Boulevard aan de baai is parkachtig en tropisch met een fietspad langs het water. Als we een spiegeltje op de fiets van Frans hebben gekocht en mijn mobiel in orde hebben gemaakt vertrekken we naar Port Douglas, zo'n 65 km ten noorden van Cairns. We moeten jammer genoeg te hard fietsen over de mooie weg langs de Grote Oceaan, omdat het om 18.00 uur donker wordt en we graag dan de tent hebben opgezet.

De camping staat in een tropische omgeving met groteske inheemse bomen.

Omdat de boottocht naar de Great Barrier Reef op zaterdag is volgeboekt (het is hier voorjaarsvakantie) overbruggen we een dagje in Port Douglas. Dit blijkt een chique stad te zijn. Heel ruim opgezet, brede lanen, veel vrijstaande woningen met grote tropische tuinen eromheen, mooie winkels en aan twee kanten de oceaan, met zijn aquamarijnkleurig water een lust voor het oog.

Zondag 30-09-12. We zijn echt in de tropen. Al twee ochtenden worden we tegen het eerste ochtendgloren (rond half 5) gewekt door een kakafonie van vogelgeluiden. Het begint met één vogelsoort, die moet worden overstemd door weer anderen. Ze begroeten elkaar en de nieuwe dag. De vogelkenners in onze familie kunnen ze waarschijnlijk onderscheiden, hoewel Frans dat betwijfelt, want flora en fauna zijn hier vanwege de geïsoleerde eilandpositie van Australië uniek. Wij horen in elk geval alleen verschrikkelijk veel door elkaar heen gekakel. Om ongeveer half 6 is het echt licht en verstomt het lawaai. We kunnen dan nog een uurtje slapen.

Het bezoek aan de Great Barrier Reef bezorgde ons een mooie dag. We gaan eerst een uur met de boot de zee op tot aan de riffen. Daar worden we ' losgelaten' om te snorkelen. Dit gebeurt op drie verschillende plaatsen. Ik vind het de eerste keer een beetje eng. Ik ben geen waterrat en wilde niet te ver bij de boot vandaan. De tweede keer heb ik overgeslagen en de derde keer mezelf eens ernstig toegesproken en met meer durf heb ik genoten van de prachtig gekleurde vissen en koralen. Het is hét hoogtepunt van Australië. Het kost een paar centen, maar zoiets moois heb ik onder water nog nooit gezien.

Maandag 01-10-12 Naar Cape Tribulation, zo'n beetje het einde van de bewoonde wereld. Verder dan dit kun je met een normaal vervoermiddel niet komen. Het wordt een zware maar ook heel mooie dag. Zodra we in het Tropische Regenwoud zijn aangeland beginnen de steile klimmen. Er zitten hellingen van 16% bij. Ik heb sommige stukken echt mijn fiets met de hand omhoog geduwd. De begroeiing is fantastisch en de doorkijkjes naar de oceaan zijn dat ook. De camping die we op het oog hadden is vol en we zitten nu in de jungle op een camping. Mooie omgeving, maar geen mooie plek voor onze tent. Het wordt ook al donker als we de tent hebben staan en gedoucht hebben. Morgen is er weer een dag..

Cairns

Wat hebben we de afgelopen dagen veel meegemaakt. Eerst het afscheid nemen van ons huis. We willen ervoor zorgen dat onze huurders zich welkom voelen. Dat betekende de laatste ochtend na het douchen nog snel de shampoo, crème en bodylotion in de toilettas doen voor de bagage in het vliegruim. Koffie, de afwasmachine uitruimen, een laatste afwas, de pedaalemmers voorzien van lege zakken, de trap nog even zuigen en dan staat ons taxibusje voor de deur. Sleutels in de bus van de buren en we zijn op weg. We vinden nog een kaartje in de bus van een buurvrouw en van vrienden van ons. Onderweg nog een goede-reis-wens van onze buren. De reis is ons echt gegund.

Met onze Nederlands-Turkse chauffeur (41 jaar) hebben we een leuke discussie over de Europese economie, de Nederlandse politiek en het leven in Nederland. Wat een bewuste, niet zo hoog opgeleide, allochtoon!! Zijn opvattingen komen aardig overeen met de onze.

In het vliegtuig knijpt Frans me af en toe even in mijn arm en fluistert dat hij nauwelijks kan geloven dat we straks weer samen fietsen.

We zijn wat gespannen voor Sydney. Daar nemen we afscheid van Singapore Airlines en moeten we voor de douane de vliegtuigruimbagage en de fietsen ophalen; ze zijn hier erg streng op hygiëne. Er mag geen korreltje zand zitten aan fietsen, tent, loopschoenen etc. De controle valt allemaal wel mee. Onze fietsdozen zijn behoorlijk gehavend, maar de douane helpt ons door zelf nieuwe tape aan te brengen. Daarna moeten we weer opnieuw inchecken voor Virgin Australia.

In de lange vliegtuigzitten ben ik plotseling veroordeeld tot het herlezen van enkele reisgidsen over Australië. Het zogenaamde gemak en besparing van gewicht van het gebruik van een e-reader laat het afweten. We krijgen het ding niet opgestart. Ik baal af en toe van al die apparatuur. E-mail die het niet goed doet, een telefoon die het af laat weten, een GPS die verkeerde signalen afgeeft. En de tijd die ons dit alles kost...

Maar we zijn in Australië en wat mij betreft nog niet echt geland. Dean en Anja, een stel dat een touroperatorsbedrijf runt, halen ons af van het vliegtuig. Ze hebben een mooie, ruime, houten, rommelige woning. Heel erg open. De tuindeuren en ramen worden niet afgesloten als ze weg zijn. Alleen het sousterrain, en dat alleen aan de voorkant, want daar staan hun fietsen!!

We brengen de dag samen door, want Dean en Anja hebben andere bezigheden. We hebben alle tijd om de fietsen in orde te maken, een wasje te doen en te proberen mijn e-reader aan de praat te krijgen. Dat lukt niet en het kost ons heel wat energie om bevestigd te krijgen dat mijn e-reader stuk is én te besluiten dat we dus maar een nieuwe moeten kopen. We kopen een nieuwe Simkaart voor onze telefoons en die van mij doet het niet...

We zijn nog niet thuis en dit soort praktische problemen kunnen we er eigenlijk niet bij hebben. Al die nieuwe indrukken. Een stad die niet echt mooi is, mooie maar rommelige huizen, maar ook mensen die ons een warm welkom heten. Mensen die zich belangeloos inzetten voor goede doelen, helpen onze planning verder invulling te geven, ons mee uit eten nemen. Het geeft veel nieuwe indrukken, en we raken wel weer thuis.

Bijna weer weg

Mijn laatste scan geeft aan dat mijn longen er goed uit zien. We hebben afscheid genomen van vrienden en familie. Onze slaapkamerkasten zijn schoon en leeg, zodat onze huurders hun eigen spulletjes kwijt kunnen. Ons huis ziet er spic en span uit. We lezen de voorlopig laatste NRC en wachten tot het morgen 07.00 uur is. We worden dan opgehaald door een taxibusje om met onze ingepakte Santosfietsen op weg naar Schiphol te gaan. 27 uur vliegen verder hopen we rond 22.30 op woensdagavond aan te komen in Cairns, waar we, als alles loopt zoals we verwachten, opgehaald worden door een Australisch Warmshowers echtpaar. Zij hebben het eerste deel van onze planning al eens gefietst, dus dat wordt voor ons heel veel luisteren en zoveel mogelijk informatie tot ons nemen.

  

Vandaag precies een jaar geleden lag ik in de berm van een Griekse weg op een ambulance te wachten. Intussen is er veel gebeurd. Ik houd altijd dagboekjes bij van de reizen die we maken en dat heb ik ook van mijn ziekteproces het afgelopen jaar gedaan. Ik heb zowel stukjes van onze fietsreizen als mijn ziekteproces verder uitgewerkt en door enkele mensen laten lezen. Toen zij dachten dat de inhoud ook interessant kan zijn voor derden heb ik het aan een uitgeverij aangeboden. Een redacteur heeft het nog becommentarieerd en eveneens geadviseerd het breder te verspreiden.

Mijn boekje ‘ Vertrekpunt Breda’ is drie dagen geleden verschenen. Als je het wilt lezen kun je het bestellen bij de boekhandel en de reguliere boekenwebshops. Het beste kun je het bestellen bij de webshop van de uitgever Boekenbent, omdat dan de enkele foto’s in het boekje in kleur gedrukt zijn. Dat kan via de link in de rechterkolom naast dit bericht: Bestel....etc.

Het kost €10,-- exclusief verzendkosten. Levertijd ongeveer 5 werkdagen. Het is vanaf 20 september ook als e-book te verkrijgen.

25 september gaan we weer op pad. Omdat het in Australië lente is en we daar in november ook nog uitgenodigd zijn op de bruiloft van een fietsvriend, hebben we dit land als fietsreisbestemming gekozen. Onze wereldreis zal nu in parten moeten en dat kost wat gepuzzel, maar we komen wel rond.

Jullie kunnen ons weer volgen op deze blog.

We vinden het natuurlijk leuk reacties op het boekje en op onze weblog te ontvangen. Dit mag ook kritisch zijn hoor. Dit kan zowel via e-mail (eveline@effefietsen.eu) als via onze weblog.

Hernieuwde plannen

Zoals je bij Over ons hebt kunnen lezen zijn onze perspectieven nu, voorjaar 2012, weer positief. We voelen ons enorm gelukkig. We willen deze zomer gebruiken om conditioneel weer op peil te komen.
Inmiddels hebben we een uitnodiging ontvangen om een bruiloft bij te wonen in november. De aanstaande bruidegom  kennen we van Cambodja, daar hebben we in december 2008 een aantal dagen samen opgefietst. Een jaar later heeft hij een weekje bij ons gelogeerd. Hij is Australiër en woont in Brisbane. Daar zal de trouwerij ook plaatsvinden. We zijn van plan om er op de fiets heen te gaan. Het eerste stuk, tot Cairns, zullen we echter met het vliegtuig doen :-). Ons vertrek staat gepland ergens eind september.
Check de blog dus rond die tijd. Tot dan.